Aβάν-γκάρντ

Βαριά, συμπαγής μπάρα, χωμένη στο τσιμέντο,
χάνεται κάπου στον ουρανό.
Ξεκινώντας από τη μέση,
γλιστρά με σταθερή επιτάχυνση
ο μονάρχης-τραβεστί.
Προσγειώνεται με ένα επώδυνο
μα εντυπωσιακό σπαγγάτο
και η πέτρα ραγίζει
στην απότομη επιβολή της εξουσίας.
Χωρίς γερά θεμέλια,
φωτιά καταπίνει τη μπάρα
και μία αχανής έρημος
ανοίγεται γύρω από τον ανασφαλή ερμαφρόδιτο.
Αυτός διστακτικά χαϊδεύει τα γένια της
και βηματίζει προς το φως.
Αλλά δεν μπορεί να συνεχίσει.
Οι γόβες του βυθίζονται στη άμμο,
χάνει την ισορροπία της,
και οι χοντρές της γάμπες βρίσκονται στο καυτό έδαφος.
Λίγο αργότερα ακουμπάει και το μέτωπο
χύνοντας κολλώδη υγρά από τα αλλήθωρά του μάτια.
Ένα ποτήρι σαμπάνια αναδύεται από το βρεγμένο χώμα
και έξαφνα το πίνει, τρώγοντας παντεσπάνι στο Σαν Τροπέ.
Περιμένει αιώνια την ανάληψη.

Πυρ

Αυτός που θα τα ζήσει αμφότερα και θα επιλέξει συνειδητά το δεύτερο.
Μονάχα αυτός είναι ένοχος.

Γιατί απεγνωσμένα ζητήσαμε τη βοήθειά τους όταν μας έπνιγε το δίκαιο.
Το δίκαιο?
Και εκείνοι μας μάθανε πολλά....αφιλοκερδώς....

Να ζούμε ελεύθεροι. -Τί είναι ελευθερία?-
Να πολεμάμε το κακό. -Ποιό είναι το κακό?-
Να αγαπάμε.....? -Μα τί επιτέλους σημαίνει αγάπη?!-

Γεμάτοι γνώση και δύναμη, εν'τέλει, θελήσαμε να σπάσουμε τις ρίζες μας.
...το θέλαμε από καιρό...δε θυμάμαι πόσο....

Βγήκαμε με μαχαίρια και ρόπαλα.
Δε χρειάστηκε και πολύ ψάξιμο.
Τον βρήκαμε να στέκεται εκεί που περιμέναμε.
-στο κέντρο της θύελλας-
Κι'Εκείνος, ασυνήθιστα ήρεμος, μας χαιρέτισε σαν φίλους, χαμογελώντας.

Μπροστά στα μάτια μας,
σ'έναν τόπο αναλλοίωτο από το χρόνο -αλίμονό μας, το είχαμε ξεχάσει!-
έγινε φωτιά....και μας τύλιξε όλους. Όλους ανεξαιρέτως, εξαγνίζοντάς μας.
Εξαγνίζοντας τις ψυχές μας.

Αθώοι όσοι γεννήθηκαν στο σκοτάδι.
Εσείς όμως, μη αντέχοντας το φως,
επιλέξατε να κρύψετε εκεί την ασχήμια σας.