Πέτρα

Για δες εκείνο το χωριό
που οι κάτοικοι έπαψαν
 να κοιτούν κατάματα ο ένας τον άλλον.
Απορροφημένοι στο σκληρό έδαφος,
θυμούνται αχνά την έκσταση
και μέσα σε ένα καθεστώς αδράνειας
σκαλίζουν πάνω στην πέτρα τις μορφές της ανάμνησης.
Χωρίς αιτία, σκοπό και δύναμη,
τη θέλουν πίσω.
Θέλουν αιτία, σκοπό και δύναμη.
Στήνουν τα είδωλα στην πλατεία,
για να τα δει ο σοφός
και να κατέβει από τον πύργο του
και μετά ξαπλώνουν διαδοχικά στην απότομη επιφάνεια
χωρίς να βγάλουν λέξη
αν και πονάει.
Κάποτε η βαριά πόρτα ανοίγει.
Υποβασταζόμενος από το χερούλι,
ο σοφός τους ανακρίνει με το βλέμμα έναν-έναν.
Kοιτά τον ουρανό...
...στο άνοιγμα του στόματος του, γουρλώνουν τα μάτια τους....
αλλά αντί για ήχος βγαίνει σκόνη.
Σκύβει το κεφάλι και επιστρέφει στον πύργο του...

Yπεκφυγή

Καναρίνι γεννημένο μέσα σ'ένα μήλο.
Στα 40 καλοκαίρια,
έχει περάσει πάνω από τα μισά
σε χειμερία νάρκη.
Τρέχει να προλάβει
 ό,τι και οι άλλοι.
Έτσι αναλώνεται μέσα στο μέινστριμ της δύσης
και στην κίνηση της αττικής οδού,
κάποτε σκουπίζοντας το ιδρωμένο του μέτωπο
με ένα διαφημιστικό αδυνατίσματος,
κάποτε ανάβοντας τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια
σε μια έσχατη προσπάθεια να φωτίσει το απόκοσμο.
Ο χρόνος υπάρχει.
Όπως και σε μία εν'γένει αποτυχημένη εγχείρηση βασεκτομής...
...που ο ασθενής βρίσκεται σε αναισθησία...
...με πλήρη ωστόσο έλεγχο της διαδικασίας,
ώστε να πραγματοποιήσει τομή του εαυτού.

Προορισμένος να χάσει τον όχι και τόσο σκοπό του.
Προορισμένος να χάσει το φόβο της απώλειας.

Μία νύχτα θα ξυπνήσει(!) ο γέρος για να βάλει ένα ποτήρι νερό.
Τότε θα δει στον καθρέφτη ένα παιδάκι.
Μεταξύ τους;
Τίποτα!