O Στρατηγός

Με το πρόσωπο στη χούφτα, 

γονατισμένος, 

θυμάται το στρατηγό.

Τον άντρα που θαύμασε με την ψυχή, το μυαλό και το σώμα του.

13 μερόνυχτα έτρωγαν ποντίκια και έκαιγαν τους διαμελισμένους.

Κι’όμως, αυτός δεν έχασε το ανάστημά του.

Ήθελαν να φύγουν. Να πλυθούν, να κοιμηθούν, να φάνε.

Να δουν τους αγαπημένους τους.

Ελευθερία.

Αλλά το βλέμμα του δεν τους άφηνε.

Μία ματιά ήταν ικανή να παγώσει κάθε στρατιώτη στο πόστο του.

Κανένας έπαινος. Καθόλου όρεξη. Καμία επιλογή.

Ήταν χαμένη υπόθεση.

Ξεχασμένοι από θεούς και δαίμονες και το γνώριζαν.

Όπως και το ότι δε θα τελείωνε αν δεν το έλεγε αυτός.

Και το μεσημέρι της 14^ης, μία σφαίρα τον πέτυχε στο μέτωπο.

Ποιός ξέρει πόσους είχε σκοτώσει πριν.

Τα μυαλά του χύθηκαν στο χώμα, κι’αυτός σωριάστηκε.

Μαζί του έπεσε και το τάγμα.

Πολλοί χάθηκαν στην έφοδο του εχθρού.

Κλαίγοντας ανεξέλεγκτα θυμάται το στρατηγό.

Τον απογοήτευσε.

Ντρέπεται να γυρίσει πίσω.

Πιάνει το όπλο του, κοιτά τον ουρανό, και αυτοκτονεί.