Oίκος ενοχής

Όλα τα μάτια καρφωμένα πάνω του όταν περπατά στο δρόμο.

Έμβλημα ηθικό, ξέρει να κρύβει καλά το σκοτάδι του,

Πίσω από το γλυκό χαμόγελο που σκάει στον περιπτερά,

που του δίνει τα τσιγάρα…

Και πίσω από την αθώα όψη

όταν παρακολουθεί τα παιδιά να παίζουν μπάλα στο πάρκο.

Γυρίζοντας σπίτι, προσέχει τη γυναίκα του να αγναντεύει στο παράθυρο.

Ανέκφραστη.

Εκείνος της χαϊδεύει τα μαλλιά με τα χέρια του να στάζουν λάδι

και ανεβαίνει σχεδόν τελετουργικά τη σκάλα,

καθώς τα μάγουλά της βρέχονται από δάκρυα.  

Χτυπά ρυθμικά τρεις φορές τη δεύτερη πόρτα αριστερά,

και μετά από τρία δευτερόλεπτα απόλυτης σιγής,

γυρίζει αργά το πόμολο και αντικρίζει το αίμα του.

Οχτώ χρονών, γαλάζια μάτια, ξανθά μαλλιά.

Την κοιτά με το ίδιο παιδικό, πλέον αρρωστημένο χαμόγελο.

Της αγγίζει το κεφάλι με το ίδια γλοιώδη χέρια που χάιδευαν τη μαμά της,

Και χωρίς να πάρει το βλέμμα του από πάνω της, βυθίζει ευλαβικά το μαχαίρι του.

Έπειτα τη φιλάει στο μέτωπο και της ψιθυρίζει τρυφερά στο αυτί «καληνύχτα».

Φεύγοντας τη σκεπάζει, και το κοριτσάκι απαντά «καληνύχτα μπαμπά».

Η μάνα κοιτά το παράθυρο.

Ο μπαμπάς το ταβάνι.  

Το παιδί πονάει λιγότερο όταν κοιμάται.