Αποχωρώ και παρατηρώ αφ’υψηλού τα δρώμενα.
Και βλέπω έναν λάκο βαθύ,
κι’όλοι εμείς μέσα,
πνιγμένοι στα βοθρολύμματα,
υψώνουμε το κεφάλι στον ουρανό
για να δούμε το σωτήρα.
Και γύρω από το χείλος, άνθρωποι.
Άλλοι μας δείχνουν και γελάν.
Άλλοι ξερνάν στην αηδέστατη λίμνη.
Και άλλοι απλώνουν τα χέρια να μας τραβήξουν,
αλλά δεν τα δίνουμε, βγάζουμε μαχαίρια και τα κόβουμε.
Κάποιοι βαρέθηκαν και πνίγηκαν.
Τα φουσκωμένα τους πτώματα επιπλέουν.
Σκαρφαλώνουν επάνω, γίνονται ανθρώπινα βδελήγματα,
ένα μ’αυτούς που ξερνάν.
Ξαφνικά πλησιάζει ο κόκκινος άνθρωπος.
Ξορκίζει το πλήθος και αφού γονατίσει μπροστά στο λάκο,
αρχίζει να βγάζει τα σκατά με τη χούφτα.
Έπειτα τα παρατάει και φεύγει,
και μετά μαζεύονται σιγά-σιγά οι υπόλοιποι.
Κι’εμείς ακόμα στη λίμνη, να πνιγόμαστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου